شاهنامه فردوسی، اثر ابوالقاسم فردوسی شاعر بزرگ قرن پنجم هجری قمری، متشکل از حدود ۶۱ هزار بیت می باشد و تمام ابیات آن بر وزن «فعولن فعولن فعولن فعل» سروده شده است. در کتاب داستان های شاهنامه فردوسی پیام عدالت، تمام این ابیات به نثر درآمده و به صورت داستانی، تمام حماسه های شاهنامه بازگو شده است. این کتاب ارزشمند ادبیات فارسی که داستان های آن ریشه در فرهنگ، تاریخ و هنر داستان گویی ایرانی دارد، در جلد چرم مصنوعی نفیس در سایت ما قابل سفارش می باشد.
کتاب داستان های شاهنامه فردوسی اثری بسیار گرانقدر و مهم برای ادبیات پارسی می باشد، زیرا که نوشتن این اثر، سی سال به طول انجامید. این اثر زمانی خلق شد که زبان دانش و ادبیات در ایران عربی بود و فردوسی به طور هدفمند، به جهت حفظ زبان فارسی، به سرودن شاهنامه پرداخت. شاهنامه در سه بخش تاریخی، پهلوانی و اسطوره ای نوشته شده است.
کتاب داستان های شاهنامه فردوسی از منابع مختلفی مانند شاهنامه ابومنصوری، داستان های سینه به سینه نقل شده و ماخ هروی جمع آوری شده است. شاهنامه ابومنصوری به دستور حاکم طوس و به قلم وزیر او در باب تاریخ ایران پیش از اسلام به رشته تحریر در آمده بود که اصلی ترین منبع فردوسی جهت نگارش شاهنامه محسوب می شد. داستان های سینه به سینه نقل شده، داستان های اسطوره ای آن زمان بودند که نسل به نسل روایت شده و در زمان فردوسی مشهور بودند. ماخ هروی نیز یک پیر دانای زرتشتی بوده است که در نگارش شاهنامه منصوری کمک کرده است. فردوسی در شاهنامه از او به عنوان پیر خراسانی یاد کرده است و در بخشی از شاهنامه او را اینطور توصیف کرده است:
پسندیده و دیده از هر دری یکی پیر بد مرزبان هری
سخن دان و با برگ و با برز و شاخ جهان دیده و نام او بود ماخ
ز هرمز که بنشست بر تخت داد بپرسیدمش تا چه داری به یاد
چو بنشست بر نامور پیشگاه چنین گفت پیر خراسان که شاه
توانا و داننده روزگار نخست آفرین کرد بر کردگار ????
داستان های عاشقانه شاهنامه فردوسی اثرات زیادی بر ادبیات جهان نیز داشته است و شاعران و نویسندگان بزرگ اروپایی از داستان های این اثر، منظومه ها و داستان های مختلفی به زبان های فرانسوی، آلمانی، روسی و انگلیسی خلق کرده اند. یکی دیگر از آثار مهم داستانی ادبیات فارسی که به زبان های مختلفی ترجمه شده است، داستان های هزار و یک شب می باشد.
فردوسی درباره فراهم آوردن کتاب داستان های شاهنامه فردوسی این چنین سروده است:
سخن هر چه گویم همه گفتهاند بر باغ دانش همه رفتهاند
اگر بر درخت برومند جای نیابم که از بر شدن نیست رای
کسی کو شود زیر نخل بلند همان سایه زو بازدارد گزند
توانم مگر پایهای ساختن بر شاخ آن سرو سایه فکن
کزین نامور نامه شهریار به گیتی بمانم یکی یادگار
تو این را دروغ و فسانه مدان به رنگ فسون و بهانه مدان
ازو هر چه اندر خورد با خرد دگر بر ره رمز و معنی برد
یکی نامه بود از گه باستان فراوان بدو اندرون داستان
پراگنده در دست هر موبدی ازو بهرهای نزد هر بخردی
یکی پهلوان بود دهقان نژاد دلیر و بزرگ و خردمند و راد
پژوهنده روزگار نخست گذشته سخنها همه باز جست
ز هر کشوری موبدی سالخورد بیاورد کاین نامه را یاد کرد
بپرسیدشان از کیان جهان وزان نامداران فرخ مهان
که گیتی به آغاز چون داشتند که ایدون به ما خوار بگذاشتند
چه گونه سرآمد به نیک اختری برایشان همه روز کند آوری
بگفتند پیشش یکایک مهان سخنهای شاهان و گشت جهان
چو بشنید ازیشان سپهبد سخن یکی نامور نامه افکند بن
چنین یادگاری شد اندر جهان برو آفرین از کهان و مهان ????
زندگی نامه حکیم ابوالقاسم فردوسی نویسنده داستان های شاهنامه فردوسی
فردوسی در سال ۳۲۹ هجری در روستایی در طوس خراسان به دنیا امد. پدر فردوسی از دهقانان و زمین دارهای به نام طوس بود و به همین سبب ثروتمند بود. فردوسی در جوانی به دلیل درامدی که از املاک پدرش داشت، به کسی محتاج نبود. در جوانی و در زمانی که به دنبال کسب علم و دانش بود به ادبیات علاقه مند شد و به دلیل اهمیتی که به تاریخ و گذشته ایران داشت، به نوشتن شاهنامه پرداخت.
فردوسی سعی در بازگرداندن زبان پارسی و آیین زرتشتی را داشت. او تلاش می کرد، با قلمش به مردم یادآوری کند که در گذشته چه بودند اما به دلیل همین موضوع مورد خشم خلیفه زمان خودش قرار گرفت. فردوسی از ابتدا شاهنامه را به دلیل علاقه شخصی سرود اما پس از تکمیل شاهنامه، دچار تنگدستی شد و جهت جلب رضایت شاه آن زمان، شاهنامه را به نام سلطان محمود غزنوی درآورد. اما سلطان محمود قدر کتاب شاهنامه فردوسی را ندانست و همین امر موجب برآشفته شدن فردوسی شد. آخر فردوسی در سال ۴۱۶ هجری قمری در طوس درگذشت و در یکی از زمین های پدری اش به خاک سپرده شد.
تصویر سازی و موسیقی اشعار فردوسی در شاهنامه بسیار هنرمندانه انجام شده است و از ویژگی های شاخص این اثر بزرگ می باشد. همچنین داستان های شاهنامه فردوسی از گذشته تا کنون، نگهدارنده و حفظ کننده فرهنگ ایرانی بوده است و زبان پارسی را زنده نگه داشته است.
