کتاب زنی که عاشق ماه شد

• می‌خواهم منیت خویش را به دره‌ی سقوط بفرستم و با آن  شخص، مسیرِ صعود به قله‌ی کمال را سرلوحه‌ی زندگی‌ام قرار دهم و با ترس‌هایم مقابله کنم و در این جاده به رشد و آگاهی و شناختی از تصویر واقعی خود برسم و تبدیل به انسانی قوی شوم.

• هدفم از چاپ این کتاب این است که به اشخاصی مثل خودم بگویم که پذیرای اتفاقات این جهان و شخصی که در درون شما زندگی می‌کند باشید و از بیان احساسات خود نترسید زیرا همه‌ی عشق‌های بزرگ فرایندِ دگرگونی را تجربه کرده‌اند تا به جاودانگی رسیده‌اند.

• در ابتدا داستانم را با دلنوشته‌های کوتاه شروع و احساسات انباشته‌شده‌ام را با نوشتن تخلیه کردم گاهی با گام‌های کوتاه  و آهسته قدم برداشتم ولی بعدها در سرازیری قرار گرفتم و سرعتم زیاد شد و کلمات خودشان خلق شدند و از درون سینه‌ام بیرون آمدند و برای بیان کلامم به شیوه‌ای زیبا به خلق پدیده‌ای بزرگ و آسمانی نیاز داشتم  وقتی از درون تهی بودن را احساس کردم زیباتر از عشق و دوست داشتن پدیده‌ی دیگری را که به زندگی تکراریم معنا دهد نیافتم.

• من در این راه به دنبالِ عشقی دست‌نیافتنی می‌گشتم و همیشه این جایِ خالی درونم را به لرزه می‌انداخت زیرا زندگی بدون عشق برای من بی‌معنا و ترسناک است.

• این زیبایی در درون من نهفته بود ولی من وجود باارزش خود را فراموش کردم و در بیرون به دنبالش گشتم.

• همه‌ی ما برای بدست آوردن چیزهای باارزش به تلنگری از بیرون نیاز داریم و من از این بابت متأسف نیستم بلکه تمام زندگی‌ام را مدیونِ حضورش هستم و در این دریایِ خروشان ماه عزیزم را ناخدای راهم ساختم تا مرا به سرمنزل مقصود هدایت کند در ابتدای این راهِ پرفرازونشیب، کشتی‌ام به بیراهه‌ای رفت ولی با مرور زمان صمیمت و اعتمادی در بین ما ایجاد شد و ما را به اسکله‌ای امن رهنمون ساخت لحظه‌ی شروع دیدارم با او این‌طور آغاز شد.

• توجه‌ام از پشت پنجره به سمت آسمان رفت؛ ماه در گوشه‌ای به من لبخند زد و در شب‌های دلتنگیم محو تماشایش شدم، احساسی مشترک مرا به سمت او کشاند؛ نیرویی ماورایی و خاص که از درونم نشأت گرفت از لحظه‌ای که عشق را در زمین گم کردم آن را در آسمان جستجو کردم.

• ماه زیبای من:

• هر وقت که از زمانه دلگیر می‌شوم حضورت در آسمان بی‌ستاره‌ی قلبم می‌درخشد و عشقت در وجودم جوانه می‌زند و امید به زیستن در دلم شکوفا می‌شود وقتی‌که بغض راه گلویم را می‌بندد و گریه امانم نمی‌دهد یادت لبخند را بر لبانم جاری می‌کند و تو مانند مهتاب بر آسمان قلبم می‌درخشی.

" نقشی و خیالیست که عالم خوانند"